Het is vakantie en de familie Bakker gaat naar Spanje. Ze moeten naar Schiphol. De ouders, Jan en Lisa, zijn blij, want ze hebben hard gewerkt en willen nu van de vakantie genieten. De kinderen, Eva (8) en Sam (10), zijn ook enthousiast.
Jan rijdt de auto, maar het is erg druk op de weg. “Kom op, we moeten opschieten!” zegt Lisa, want ze willen niet te laat komen. Eva en Sam zitten achterin de auto, maar ze zijn rustig. Ze eten een boterham en kijken naar buiten.
Maar dan is er een file. “Oh nee, we staan vast!” zegt Jan. “We komen misschien te laat!”
Ze rijden snel, maar ze komen te laat op het vliegveld. Het is al bijna tijd om in te checken. Ze rennen naar de balie. “We willen inchecken voor de vlucht naar Málaga,” zegt Lisa, maar de vrouw achter de balie kijkt naar haar scherm en zegt: “Het spijt me, de gate is al gesloten.”
“Wat?! Maar het vliegtuig gaat pas over twintig minuten!” roept Jan. “Waarom kan het dan niet?” vraagt hij.
“U moet minstens veertig minuten van tevoren bij de gate zijn,” zegt de vrouw vriendelijk.
De familie kijkt naar elkaar. Sam zegt verdrietig: “Gaan we nu niet naar Spanje?”
Wat nu?
Ze zitten op een bank, want ze weten niet wat ze moeten doen. Eva begint te huilen, want ze had zo veel zin in de vakantie. Lisa zucht. “We moesten echt eerder vertrekken,” zegt ze, maar het is nu te laat.
Jan loopt naar de informatiebalie, want hij wil vragen voor een andere vlucht. Na tien minuten komt hij terug. “Er is een vlucht vanavond om acht uur,” zegt Jan. “Maar we moeten wel extra betalen.”
“Dat is veel geld,” zegt Lisa. “Dan doen we dat maar,” zegt ze. “We willen toch naar Spanje.”
Tijd op het vliegveld
Nu moeten ze zes uur wachten. Ze gaan naar een restaurant om iets te eten, want ze hebben honger. Sam kijkt naar de vliegtuigen. Eva speelt met haar knuffel, en Lisa en Jan praten over de vakantie. Ze eten frietjes en drinken cola.
Omdat het zo lang duurt, gaat de familie winkelen. Ze kopen een boek voor Eva en een tijdschrift voor Jan. Lisa kijkt naar de zonnebrillen, maar koopt er geen.
Om acht uur is het eindelijk tijd om te vertrekken. Ze lopen naar de gate en stappen in het vliegtuig.
“Gaan we nu echt?” vraagt Eva.
“Ja,” zegt Jan, “nu echt.”
Ze lachen, want de vakantie kan eindelijk beginnen.