De maan stond hoog in de lucht.
Pieter liep snel over het zandpad.
Hij keek steeds achterom.
Zijn hart bonsde in zijn borst.
In de verte hoorde hij het geluid van hoeven.
Snel, hard, dichterbij.
Pieter dook achter een struik.
Plots zag hij hen.
Vijf mannen op zwarte bokken.
Ze droegen lange jassen.
Hun ogen leken rood in het maanlicht.
"De pastoor heeft geld," hoorde Pieter fluisteren.
"Vannacht halen we het op."
Pieter rilde.
Iedereen in het dorp kende de verhalen.
De Bokkenrijders kwamen alleen als je te veel had.
De mannen reden naar de pastorie.
Pieter kroop dichterbij.
Hij zag hoe ze de deur braken en naar binnen liepen.
Glas brak.
Een schreeuw klonk door de nacht.
Even later kwamen de mannen weer naar buiten.
Zakken vol zilver en goud.
Ze sprongen op hun bokken en verdwenen in de lucht.
Alsof de duivel zelf hen droeg.
Pieter bleef nog lang in de struiken zitten.
Iedereen denkt dat de Bokkenrijders niet echt zijn.
Maar hij weet de waarheid.
De Bokkenrijders bestaan.